verhalend / verbally

Cees

nederlands

• 5 maart

  • eindelijk werkt de site zo'n beetje als ik het mij voorstelde. met dank aan Marc Ozon. ik weet nog niet precies hoe het zich zal ontwikkelen, maar ik kan tenminste nu gemakkelijk wat ditjes en datjes Cees aangaande de wereld in sturen. er kan natuurlijk nog genoeg aan de layout van de site gesleuteld worden. laat ik dat maar voor later bewaren.

    Laurie is deze week weer naar school gegaan, en dus heb ik de gelegenheid om enkele dagen een goed gedeelte van de dag met Cees thuis door te brengen. nou ziet dat er op het moment niet veel anders uit dan wanneer Laurie ook thuis was. met het verschill dat Cees de fles krijgt, dan wel met moedermelk. Laurie wil de borstvoeding een jaar lang volhouden. het is dus wel zo handig dat Cees zonder problemen de fles neemt -zolang het maar het knagend gevoel in de maag wegneemt, zou je zeggen. het lijkt mij dat zijn buikkrampjes zijn afgenomen, winden laat hij nog genoeg en met een aardige kracht, maar hij spant zijn lichaam niet zo krachtig als voorheen. de venkelthee heeft er denk ik niets mee te maken gehad, want we hebben hem dan niet regelmatig genoeg gegeven. Laurie is sinds vorige week zondag overgestapt op soya melk (behalve in thee en koffie), dat schijnt ook een invloed te kunnen hebben -een blik op soya kaas, en we besloten dat dat het nu weer niet waard was, wat ziet dat er erg uit.

• 6 maart

  • ik lig nu heerlijk achterover met Cees op m'n borst voor de computer (zie de foto in februari album op de Cees visueel pagina). het typen gaat wat langzamer, maar na een dag op school is dit een lekker afloop van de dag -moet eigenlijjk een glas wijn erbij pakken, alleen liggen we zo rustig.

    we hebben nog maar hooguit twee bezoeken aan de vroedvrouwen, en dan is het, na de zesde week, terug naar de arts. het wordt dan ook tijd om duidelijkheid te hebben over de vraag waar alle ouders mee te maken krijgen 'inenten of niet, en zo ja, waar tegen'. er schijnt nog al een debat aan de gang te zijn in de medische wandelgangen, en de opinies beslaan het hele spektrum. in zo'n geval is info van het internet niet altijd even goed om achterna te jagen, er is toch al zoveel gepolariseer op het internet (ja, 'het' internet, welke halve gare heeft besloten om het internet geen lidwoord te geven heeft geen gevoel voor taal). onze vroedvrouwen raadde een boek aan dat en redelijk gebalanceeerd beeld schetst, The Immunization Decision: A guide for parents bij Randall Neustadter. het is wel wat oud, maar hier kwam het internet weer goed van pas, en dankzij de "marketplace" van amazon.com is er nu een tweede hands exemplaar opweg naar ons. we zullen daar eens inkijken, want over-inenten lijkt mij niks. wat nogal wiedes is, niks "over" is pluis, de kunst zit hem dan ook in het vinden van de balans tussen te veel en te weinig -ah, de eeuwen oude opgave in het leven. het zal er ook aan liggen waar wij volgend jaar zitten, want op Curacao zijn Rens en ik ook ingeent tegen de mazelen, iets dat in Nederland niet nodig was geweest. en India zit er nog steeds in.

    ik zit eraan te denken om een kort filmpje van Cees op de site te zetten, tenslotten hebben we niet voor niets een Canon digitale camcorder (de 100MC, stukken beter dan de nieuwere 200MC) en onze Apple iMac met iMovie.

• 8 maart

  • Cees is nu al enkele keren buiten geweest. ondanks de koude (soms -20°C) temperaturen deze winter. wat een tijd en land om geboren te worden (ik weet dat Ernest het daar helemaal mee eens is; Ernest Hillen is de peetvader van Cees en schrijver van twee prachtige boekjes, The Way of a Boy: A memoir en Small Mercies (allebei vertaald in het nederlands, maar geen van beiden goed volgens Ernest die de nederlandse taal wonderbaarlijk goed beheerst aangezien hij nauwelijks de mogelijkheid heeft het te oefenen)). bij bewustzijn was Cees volgens mij geen van de keren, met Laurie alleen ingepakt in de kinderwagen, en met mij ingepakt en diep in mijn jassen (ja, jasSEN). er iets van mee krijgen zal hij toch, zou je denken. en dan is het naar alle waarschijnlijkheid niet veel soeps hier in downtown Toronto, lawaai en uitlaatgassen van autos en drukke indrukken te over.

    net vijf minuten geleden heeft Cees zijn eerste traan laten biggelen, en ik heb hem opgelikt. hij ligt nu zonder luiers in de woonkamer, maar fijn had hij het nadat we hem neerlegde niet, het zal te koud zijn geweest. resultaat: de eerste traan. zo is het op dit moment, elke dag iets nieuws, de veranderingen gaan maar voort.

• 12 maart

  • ook het kleine badje is Cees nu ontgroeid. het houdt niet op bij dat mannetje. sinds zondag nemen we hem bij ons in bad. dat deden we ook de eerste keer dat Cees een bad nam, maar toen was ik te panisch over de temperatuur, en na verteld te zijn vanuit verschillende hoeken om het badwater beslist niet te warm te hebben overcompenseerde ik en, zo denk ik tenminste, had Cees het helemaal niet zo fijn in dat koude water. sindsdien doen we het warmer (vergeet een thermometer, die werkt volgens mij niet goed met water, ervaring doet het snel genoeg) en vindt hij het heerlijk. zie de fotos die ik vandaag heb opgeladen onder maart (ik zelf houdt wel van water, dus er staan er drie van alleen maar Cees in het bad).

    we durven het nog niet helemaal aan om te zeggen dat Cees slechs op bepaalde uren mag eten. we houden nu sinds 36 uur bij wanneer hij eet. dan kunnen we allicht langzaam op een strak schema overgaan (ja ik weet het, rust, ritme en r..., nou ja, wist het bijna). maandag hadden we het even moeilijk omdat Cees door alle melk was ver voordat Laurie weer thuis was van school, hij had duidelijk nog honger toen hij om half twee zich door twee kleine flesjes heen dronk, en toen moest hij nog een uur wachten. verschrikkelijk! dat dus niet meer. meteen een elektrische afkolver gekocht. de beste merken (dat hadden onze vroedvrouwen ons reeds verteld) zijn Medela en Avent. de laatste maakts alleen met de hand bediende afkolvers, maar zeggen dat het beter gaat (en verwijzen naar onderzoek). het was inderdaad even schrikken om het geluid te horen wat de Medela Mini-Electric voortbrengt. je behoort dat ontspannen te zijn (volgens Laurie hielp het ook niet dat ik aan filmen was ...). nu gaat het anders prima. vanochtend met Cees aan één tepel en de mini-electric aan de andere kwam er zonder moeite 80ml uit. Cees ligt dus nu ook verzadigd naar Mozart's viool concertos te luisteren, terwijl hij maandag honger lag te zijn op mijn borst.

    het boek The Immunization Decision is gisteren keurig bezorgd. dus maar snel inkijken, die zesde week ligt om de hoek. ik houdt jullie op de hoogte.

    oh ja, iets waar ik naar aan het uitkijken was, voor Sinterklaas had Cees (toen nog aangeduidt met of klein of met ?) een wandeltuig gekregen (met gedicht, natuurlijk) zodat hij op mijn buik lekker mee naar buiten kan. dit hebben we dit weekeinde gedaan. en het is inderdaad heerlijk. toevallig had de neef van Laurie het erover op zondag dat hij de zijne maar een onding vondt. nou. de Baby Roo van Jack Wolfskin is comfortabel om mee te lopen, gemakkelijk om aan te trekken, prima te doen in je eentje, en maakt mij blij dat ik met Cees op mijn buik erop uit kan. de volgende in deze serie wordt een baby drager voor op de rug. daar heb ik toch mijn oog op die van Kelty, die van Jack Wolfskin ziet er goed uit, maar haalt het niet bij die van Kelty (het schijnt dat de nieuwe versie van Deuter het ook goed doet, maar die is in Toronto niet te verkrijgen).

    Rens, ben jij hier nu al geweest? soepkip, ik heb je telefoontje van het weekeinde gemist.

• 22 maart

  • Cees is nu bijna zes weken. moet dat zijn al zes weken, of pas zes weken? in vele gevallen is hij natuurlijk al een heel ander mannetje dan dat hij zes weken geleden was. hij is, voorop, veel meer alert met de mogelijkheid om veel verder scherp te zien (als alles toch wazig is, waarom zou je dan ook rondkijken, of gaan je oogspieren zich aansterken als er de wil naar rondkijken komt, ik weet het niet, 'cause and effect', 'chicken or the egg'). hij is stukken grijpgrager en alhoewel ik nog niet overtuigd ben dat hij inderdaad er toe in staat is te weten dat hij met zijn handjes kan grijpen, of krabben of zwaaien, feit is dat hij stukken krachtiger grijpt en nu ook (resoluut, of niet?) vasthoudt als je met hem rondloopt, badert of zit. mij lijkt het ook dat hij, als hij met mij thuis is en dus de fles krijgt, hij weet dat hij hem krijgt als ik hem beet heb in de keuken en de flessenwarmer (gaat met verdampen van een klein beetje water zodat de stoom de melk opwarmd, slim want de warmte in stoom en dus de overdracht aan energie is stukken groter dan dat in water) heb gaan. maar, dan kan het ook gewoon zijn dat hij het lekker vindt om gewiegd te worden, en dus daarom stil wordt. wie zal het zeggen. volgens mij weten we bar weinig van babies, en de weetjes die ten ronde gaan geven meer vooropgenomen overtuigingen weer dan werkelijke wetenschappelijk verantwoorde feiten; we weten niet veel, maar hebben genoeg opinies. Laurie slaat mij nog wel eens om de oren met 'i have read that ...', waar ik dus nog al mijn twijfels bj zet (vooral als het op het internet is).

    met een beetje verstand moet je natuurlijk wel bezig zijn, maar verder is het volgens mij voornamelijk een houding nemen en die uitvoeren, en daarbij bedoel ik natuurlijk een persoonlijke houding, of zicht op het opvoeden. want, kun je het wel hebben over 'goed' en 'slecht' als het meer gaat om een besluit het op een bepaalde mannier aan te pakken. behalve de overduidelijke aspekten (d.w.z. je gebruikt dus je gezonde verstand) zal het ontzettend moeilijk zijn om wetenschappelijk onderzoek te doen naar, laat ik wat zeggen wat bij ons op het moment afspeelt, het wel of niet oppakken zodra een baby huilt. sommige zeggen dat dat alleen maar in de handen speelt van het gemak (zowel de baby als de ouder, natuurlijk!) en de baby niet leert rust in zich zelf te vinden; plus nog genoeg andere redenen, ik kan bijvoorbeeld het geluid van huilen niet uitstaan, wat natuurlijk de bedoeling is, de huil van een baby is zo geworden door darwinistische selektie (hoe kan een ouder anders weten dat het kind honger heeft, of er iets anders mis is). maar dan schijnt er onderzoek te zijn dat erop wijst dat babies die opgepakt worden op latere leeftijd in het bezit zijn van een kleinere hoeveelheid van een hormoon (is het een hormoon? ik heb niet gelezen, van Laurie) dat samen schijnt te gaan met geweldadigheid. dit is natuurlijk allemaal statistisch, dus het heeft geen zin om erop te wijzen dat nog ik nog Rens is opgepakt door onze ouders. van Rens kun je beslist zeggen dat hij geen geweldadigheid in zich draagt; bij mij kan het nog wel eens woelen.

    maar we waren bij het al danwel pas zes weken oud zijn van Cees. want op andere gronden is hij nog niet veranderd. het is nogal wiedis dat ik bedoel met wat je kan waarnemen, ik begrijpt dat neurologisch het een heel fornuis bij hem binnen is. hij vindt het nog steeds net zo akelig om aangekleed te worden, en laat dat dan ook elke keer vocaal merken, hoewel hij dat nu dus enkele keren per dag al zes weken lang ondergaat. ik heb hem ook nog niet zover gekregen om zelf zijn duim in zijn mond te steken, hoewel ik dat al twee weken lang elke dag enkele keren voor hem doet en hij er dan soms lekker op ligt te sabbelen. dat kan ook fysiek zijn, het zal een grote sprong voor hem zijn als hij zijn duim onafhankelijk van de vingers kan gaan gebruiken, want dan kan hij pas echt dingen gaan vastpakken. maar het zijn zulke kleine voor mij vanzelfsprekende dingetjes die mij erop wijzen dat het ontwikkelen inderdaad een proces, en eentje die niet op een maand of twee kijkt (wat zijn mensen toch fysiek ullig, een paard kan meteen al na de geboorte lopen, daar doen wij een jaar over, ook al verhoudt je dat met de levensduur is dat lang).

    nou, dat was het voor vandaag. morgen komt Ernest langs, peetzoon en peetvader zullen elkaar ontmoeten voor de eerste keer.

• 24 maart

  • vandaag is Cees dan dus zes weken. gisteren heeft hij voor het eerst zijn peetvader Ernest ontmoet (zie de fotos op de visueel zender). het mag dan wel ouderwets zijn, maar ik ben blij dat ik Ernest heb gevraagd en hij heeft geaccepteerd. het is toch iets dat wij, of in dit geval zij, zelf moeten invullen. en dat vind ik dan ook van alle tradities, je kan er prima zelf een inhoud aan geven.

    vandaag heb ik de luier kwestie opgelost -denk ik, tenminste. met de dikke katoenen luiers van de luier service waren de overluiers die tot 15 lbs mee zouden moeten gaan al te klein geworden. er zaten dan rode lijnen op Cees' beentjes. we hadden reeds enkele van een grotere maat, maar die waren wel erg groot en dan loopt die oranje herrie elke keer over in zijn kleren (en laat mij niet beginnen over de wasmachines die bij deze flat horen, gisteren zat er weer smeer op de kleren van de machine). ik dus vorige week een paar anderen bestelt, zeer snel kwamen ze vanochtend aan. meteen uitgeprobeerd, Cees werkte mee en gaf ze pardoes meteen een testrit. resultaat: ook te groot. bij die kleine overluiers stak de luier altijd dubble uit tussen zijn beentjes en het plastiek van de overluiers (zo min mogelijk plastiek tegen z'n lijfje, hoor, want dat is toch ook een rede om katoenen luiers te nemen). dat was makkelijk vouwen, want je vouwde ze gewoon dubbel. dat heb ik nu veranderd, en vouw ik ze op een manier zodat het nog steeds dubbel is in het midden, maar slechts enkel aan de kanten, zodat het stukken minder strak om zijn beentjes zit. hij heeft deze methode nog niet een goede beurt gegeven, maar dat komt snel (heeft sindsdien al weer 100ml moedermelk op). die grotere overluiers komen later wel weer van pas.

    het moet nog even wachten voordat we Cees weer kunnen wegen, want we konden past volgende week, 3 april, bij de vroedvrouwen terecht voor ons laatste bezoek. hoeveel zal hij zijn? volgens mij al over de vijf kilo. kijk maar naar de zak kleertjes die we nu reeds vol stoppen met te kleine spulletjes.

• 26 maart

  • de inentingskwestie is dan ook besloten. Cees wordt volgespoten. waarom? want wij ziten per augustus in India. inderdaad, gisteren heb ik een baan aangeboden gekregen op de Mahindra United World College of India (MUWCI). geinteresseerd hoe het daar er uit ziet:

    

    niet dat Toronto nu zo'n slechte stad is om in te wonen, maar laat ik even het verschil proberen weer te geven (en je weet het verandering van spijs doet eten):

    

    diegene die mij kennen en wat over de United World Colleges (UWCs) weten, zullen wel inzien dat het een aanbod is dat ik niet kon afslaan. voor nog wat naslagwerk, de UWCs zijn opgezet door Kurt Hahn en ik heb zelf op een school gezeten (al was het dan maar voor een ëën jaar vanwege bankroet) die daarop gemodeld was. Kurt Hahn heeft ook Outward Bound opgezet (tijdens de tweede wereldoorlog) en buitensport speelt een grote rol op de UWCs --ik zei toch dat deze baan mij op het lijf (of zoals mijn Vader zegt, mijn ziel) geschreven is. ik zal hier nu maar over stoppen, doch is dit een aardige groot evenement in mijn leven op dit moment dat ik het niet nalaten kon te vermelden. en met die inentingen, arme Cees, maar later vandaag bel ik Sick Kids Hospital in Toronto op om te kijken of ze daar een expert op buitenlandse inentingen hebben (het lijk mij van wel, want Sick Kids is een wereldbefaamd ziekenhuis)

    kikkererwten ... kikkererwten!!!. aan alle moeders die borstvoeding geven, kikkererwten geven je baby welzeker winden. dat hebben we hier in de laatse 18 uur ondervonden. gisteren voor het middageten was het de vraag of we kikkererwten in de macaroni salade zouden doen, en domme, domme ik, zei "nou, dan weten we meteen of dat inderdaad uitwerking heeft of niet". en dat heeft het. Cees heeft een slechte avond en nacht achter de rug, z'n buikje stond een groot gedeelte ervan stram van de spanning. nu ligt hij eindelijk rustig te slapen (hoewel dat rond middernacht ook het geval was). je leest genoeg over wat je dan wel of niet moet eten, kool, spinazie, uien, peterselie, tomaten, enz., maar hier in huis komen er geen peulvruchten meer in de voeding van Laurie voordat Cees een lekkere boterham naar binnen kan werken. en zoals zijn Oma daarnet zei, later krijgt hij bij haar een kom erwtensoep waar de lepel rechtovereind in kan staan.

English

• March 5th

  • the web site sort of working now as i had envisioned it. with great help from Marc Ozon (take a look at his awesome site www.ozonation.org). i am not yet sure how this site will pan out, but at least the layout is there to be filled in with content in the wee hours of the night. the question is will i keep writing the logs in both Dutch (which has first dibs for my parents) and English.

    A.D.

• March 12th

  • How can I describe the fleeting of time embodied in a little man like Cees? Just one month ago he was born. It seems like yesterday. It goes by so fast. He grows furiously like fire in a dry wood. Now he looks at you in the eye and all around (its enough to convert a junkie existentialist into the spiritualist church). Or he looks all around, with quiet deliberation, and I wonder whether he looking at something in particular or maybe just meditating on internal matters? It is, of course, a mystery. Equally mysterious are his cries (omagod why is a weep'n?).

    Yesterday he had a bath with his papa. He floated and stroked and swooshed at the water. Sometimes startled by the watery room, he flung up his hands up, and slowly, very slowly eased into the soft warm resistance of the water. His papa loves his son. What will Cees's first word be, I wonder? He sees Arno's nipple and attacks it with drooly and ferocious gummy jaws. Mapa, maybe that's what his first word will be. Mapa.Mmmm.

    Johannes loves the diaper changing, especially those nasty abundant tumeric eruptions. He is eight, after all, and clearly in the scatological swing of things. Potty fever I call it. This morning he held Cees. They stared at each other. Hello brother. Hello brother.

    Sometimes the glances become small eternities.

    Yes! bovine is indeed a good way to describe how I feel in certain parts of the day; those moments when Cees is suckling at one breast and the Medela mini-electric breast pump sucking at the other; yes! those moments like this morning when I had to pump another bottle before school. The pump sounds like a front-end loader. But after a first feeble attempt, its making up for its noise in milk volume.

    I am tired, but I new that would be a usual state once Cees arrived. But I is happy, joyful, in a state of bliss. I see Johannes and I ask where did the time go?! How did you get so big so fast. So now with Cees, I try to relish days, hours, moments. Sometimes the stares become eternities.

    L.T.

the CeesLog

start

Cees visueel / visually

Cees in woorden / words

ditofields home