verhalend / verbally
Cees
nederlands 
-
19 mei
-
Het is dat Laurie het ook heeft geschreven (zie May 17th hier onder), maar Cees ontwikkeld zich in vliegende vaart. Het is daarom zo jammer dat je niet heel de tijd bij hem kan zijn. Maar ach, misschien is dat ook weer niet gezond (voor wie? Cees of ik?). Cees is anders sociaal genoeg, hij heeft geen enkel probleem met verschillende gezichten, stemmen en zelfs talen om zich heen. Hij schenkt een ieder zijn glorieuze glimlach en kraait in elke taal met iedereen er lekker op los. De laatste twee weken heeft hij het nogal te voorduren gehad. Ten eerste zijn Oma en Opa en zelfs Oom Rens in Toronto neer gestreken (en allen behalve Oma weer teruggevlogen), maar er was ook de naming ceremony op 4 mei (daarover een andere keer) en barbecues en lunches bij vrienden (tijdens welke Allen's moeder pardoes voor het eerst in 31 jaar het eten liet aanbranden daar zij lichtelijk afgeleidt was met Cees) en andere aangelegenheden. En meestal bevalt het hem prima. Dat zal hij dan niet van mij hebben, maar ja, daarom is het ook een combinatie van beiden ouders, en dan nog op z'n minst twee generaties met alle genen die plots hun hoofd weer op kunnen steken in de juiste (subdominante) combinaties. Volgens vele lijkt Cees anders nog wel steeds veel op mij. Dat kan wel zijn, zijn haar in iedergeval niet, de linkerkant is kaal, geen potje. Qua temperament heeft Oma hem reeds als cholerisch bestempeld, tenminste als major-mode, wat er nog bij zit is niet goed te zien. Wat ik er van maak? Eigenlijk heb ik daar niet zo over gepeinst, ik heb wel de vier temperamenten-boekje, gekregen van Oma, doorgelezen, vindt het anders moeilijk om in de praktijk te brengen. Volgens mij is het veel vaker wat je zou willen dat iemand (vooral jezelf!) is. Kan er dus niet veel over zeggen. Feit is, Cees is niet stilletjes, hij laat je echt wel weten als hij het niet naar zijn zin heeft (sinds week 10 ongeveer verdraagt hij natte luiers absoluut niet en deelt dat meteen mee, met het resultaat dat hij voor 10 uur 's morgens vaak al door vijf luiers is; trouwens is dat maar goed ook, volgens Oma waren Rens en ik vrij snel zindelijk, 14 maanden, gedeeltelijk doordat wij katoenen luiers hadden en die de plas niet opnemen en je het dus veel meer beleeft dan met Pampers, dus, Cees, 14 maanden en dan op je potje).
Cees is wel een krachtpatser aan het worden. Net voordat Oma en Opa kwamen begon die kleine knuppel duidelijk meer geinteresseerd to worden in zijn handjes. Of hij reeds doorhad dat ze van hem waren, daar ben ik niet van overtuigd. Sinds dat zijn grootouders er zijn zijn zijn (hm, niet slecht drie zijns achter elkaar, volgens mij nog grammatikaal correct ook, hoewel dat niet mijn sterkste kant is) handen uitgegroeid tot ware grabbelaars. De dag dat Rens aankwam was voor het eerste dat ik hem zich zag vasthouden aan de rand van de comode, nou is hij op z'n aktiefst tijdens het verschonen dus kan dat best het begin kunnen zijn geweest. Nu houdt hij zijn sofe pop (zie fotos) vast, Opa's vingers waren prima vasthoudt ankers (en trekt hij zich aan omhoog, maar volgens mij moet je hem toch echt wel helpen, doch Opa zweert weer van niet), Oma's bril is geliefd, en nu probeert hij pardoes zijn kleren (vooral zijn nachtgewaad) over zijn hoofdje te trekken. Langzamerdehand gaat datgene wat in zijn handen komt ook richting zijn mond. Nog even en dan moeten alle kleine dingetjes weg zijn, op strafe van de dood. Niet dat Cees aan het kruipen is, alleen nog maar als je zijn voetjes ondersteund. Ook het omdraaien lukt nog niet, maar wel bijna. Volgens Oma gebeurt dat voordat zij het vliegtuig over de Atlantische neemt (10 juni).
Ik vind toch dat Cees aan het groeien is op het moment ("gemeten" op 20 mei, 61cm). Hij lurkt er ook aardig op los, hoewel dat moeilijker te bepalen is nu dat ik hem nauwelijks meer de fles geef. Op 18 juni moet Cees weer naar de doktor voor zijn tweede lading van vaccinaties, dan kunnen we hem ook weer wegen. Op mijn verjaardag heeft Cees zijn eerste prik gekregen met een cocktail van maar liefst vijf vaccines: DKTP + influenza. Arme gabbers had het 's middags niet zo goed. De prik zelf was voornamelijk de schrik, een gilletje van een halve minuut. Doch na 5 1/2 uur zat hij er echt mee. Zo'n 45 minuten lang kon niks hem ertoe bewegen stil te worden. We hebben maar samen op bed gelegen dicht tegen elkaar aan. Hij had een klein beetje koorts, wat hem er niet van weerhield om 's avonds toch in slaap te vallen. De volgende ochtend scheen alles al weer goed. Hij moet natuurlijk reageren op de prik, anders heeft het ook geen zin, en dan was dit nog redelijk als je hoort wat de bijverschijnselen kunnen zijn. Iniedergeval heeft hij deze overbrugt. Nu moet ik nog alles in orde maken voor de India vaccinaties.
Apropos naming ceremony, ik kon het niet nalaten om maar alvast het gedicht dat Laurie heeft geschreven hier neer te zetten: Cees's Song
Zo, tot de volgende keer maar weer.
-
-
25 mei
-
Cees is nu een jaar in leven. Als je dan het punt van verwekking als het in leven komen neemt, laten wij niet in die discussie treden. Het opvoeden is nu echt op gang. Of, het opvoeden zou nu toch wel echt op gang moeten zijn. Maar wat is dat 'opvouden' dan? Het is wel degelijk een 'doen', dat staat voor mij wel vast. Maar wat doe je, maak je het een kind "fijn", verklei je hem in jouw evenbeeld, of is het enige doel dan werkelijk het "klaar maken voor de toekomst". Dat laatste zal het wel zijn; de Van Dale zegt:
op.voeden (ov.ww.)
1 (een mens of dier) grootbrengen en vormen.
Maar dat is wel erg karig, 'grootbrengen', en 'vormen' zegt weer niet tot wat je ze zal moeten vormen. Of is dat weer aan jouw, de ouder. Lekker, hoor, alsof er niet genoeg besluiten te nemen zijn als ouder. Gelukkig houd ik wel van vormen. De vraag blijft wat je er mee wil bereiken. En dan wel een ietsje meer dan "gelukkig", want dat is maar vaag gezanik; waarnaast nog eens komt, net of je niet wenst dat je kind gelukkig wordt, nogal wiedes, toch, net of je gaat zeggen ik hoop maar dat mijn kind ongelukkig het leven door zal gaan.Nou ja, mijn gedachten zijn vervlogen, de 'gang' is thuis, en Jojo heeft zijn enkel verstuikt. Allicht ben ik vandaag ook weer te cynisch.
-
English 
-
17 May
-
Already May and Cees is growing in leaps and bounds. It's hard to keep up with him. Even the fresh shoots of May, the bursting life force of t he light green leaves, and the explosion of fresh May flowers can't keep up the pace with little Cees.
Johannes came in the bedroom just yesterday to find Cees in a finicky mood. He picked up his little brother and noticed that even he has calming powers. The look on Johannes's face was precious, "look I can make my little brother feel better".
Cees is going through some cosmetic fluctuations. It seems that one side of his head had to let go of those first dark sweeping strands of hair. Now he sports a demi-Mohawk, yes, it's, um, quite interesting in a Gautier kind of way.
On the weekend we went up to Cloudy's cottage to escape the blisses of city life. We all headed up: Cees, Arno, JoJo, me, and, of course oma and opa (Thelma and Ron) and even uncle Rens. We had a splendid time amoung the pines by day, and around the fire by night. You would think that such a large congregation of family in close quarter would spurn some little ripples on the water. But no, it was lovely and harmonious and grand! Cees had so much attention. On Sunday he giggled for the first time. What joyous music! He is also on the verge of rolling over with his little feet in the air. And Cees is chatty these days with much to tell of his new adventures in the pines of the north and streets of Toronto.
L.T.
For the occastion of Cees's naming ceremony did Laurie compose a sonnet (not just a poem, a sonnet), which you can enjoy: Cees's Song
-